Tytułem wstępu.

„Czym jest poeta? 

Nie­szczęśli­wym człowiekiem, który kry­je w swym ser­cu głębo­kie cier­pienie, a które­go war­gi tak są uczy­nione, że kiedy wes­tchnienia i skar­gi prze­lewają się przez nie, brzmią one jak piękna mu­zyka…

A ludzie tłoczą się wokół poety i mówią mu: 

zaśpiewaj zno­wu, a to znaczy: niech no­we cier­pienia umęczą twą duszę: i niech
 twe war­gi będą ta­kie sa­me jak wprzódy; gdyż krzyk twój przes­traszy nas,
a mu­zyka jest dla nas przy­jem­na.

A wte­dy przystępują kry­tycy i po­wiadają:

słusznie, tak po­win­no być podłóg pra­wideł es­te­tyki. Oczy­wiście

ro­zumie się, że kry­tyk po­dob­ny jest do poety jak krop­la do krop­li, tyl­ko że nie tai mąk w ser­cu, ani nie wy­daje mu­zyki war­ga­mi. 

Ro­zumiecie więc, że wolę być raczej pas­tuchem świń na Ama­gerze i żeby mnie świ­nie słuchały, niż być poetą i żeby mnie słucha­li ludzie.”

~ Cowny ☺